HUIDIGE EXPO

Over het leven als roeping en de routes die beschikbaar zijn.

Ontdekken • Reizen • Beleven

Nog voor ik geboren werd, kreeg mijn moeder van haar oudste zus als antwoord op de vraag of zij de meter van haar derde kind wilde worden: 

“Ja, maar ik ga wel in het klooster en ik word missiezuster in Afrika.” 

Hoewel ik mijn meter maar om de 3 jaren een drietal keren zag tijdens haar 3 maanden vakantie in België, werd ze voor mij een heel bijzonder persoon die me veel bijbracht en me op latere leeftijd heel erg inspireerde.

Ze werkte ongeveer 20 jaren in Congo, waaruit ze moest vluchten eind jaren ‘90, om zich vervolgens nog ongeveer 20 jaar in Kameroen in te zetten.

In 2015 ging ik haar voor de eerste en enige keer opzoeken en woonde en werkte drie maanden bij haar in Batouri. Tegen die tijd had ik al heel wat gereisd in Afrika, Zuid-Amerika en Azië, en toch werd het een verblijf met grote impact dat sporen naliet. Ik was zwaar onder de indruk van mijn tante haar toewijding en inzet, haar gedrevenheid en doorzetting, haar veerkracht en haar onuitputtelijk mededogen. 

Het was in juli 2015 in Batouri - de laatste ‘stad’ voor de brousse - dat ik begreep dat voor mij creativiteit en zelfexpressie basisbehoeften zijn en dat ik thuis gepriviligeerd ben daarin te kunnen voorzien. Met dat inzicht besliste ik dat mijn kunst steeds een wezenlijk verhaal dient te vertolken. Dat het meer moet belichamen dan louter ‘a pretty face’.

In 2019 maakte ik een trektocht van bij mij thuis aan de Bourlaschouwburg (Antwerpen) tot bij haar in het klooster in Heule (Kortrijk). Het werd een boeiende tocht met prachtig (Afrikaans) weer, mooie landschappen en een goed boek tijdens mijn lange middagpauzes. Maar ik kwam mezelf ook tegen; moe, zere voeten, soms onzeker en wel eens hulpeloos alleen. 

In 2020 - ons allen gekend - sloeg het noodlot toe en in februari 2021 overleed ze aan de gevolgen van covid door alle medicatie te weigeren en geen plek te willen innemen in het ziekenhuis omdat de bevolking die beter kon gebruiken dan zij.

Ze stierf tussen ‘haar mensen’ volgens haar diepste wens want haar hart behoorde toe aan Afrika.

Het was haar roeping en missie om er zoveel mogelijk te kunnen bijdragen aan de levens van vooral vrouwen en jonge moeders. 

Echt iedereen was welkom bij haar. 

Wat Zuster Suzanne typeerde waren haar nederigheid, haar volharding, haar optimisme, hoop, vertrouwen en vrolijke humeur. 

Ze wilde zoveel mogelijk verbinden met de mensen vanuit haar gulle 

moederhart. Een heel eenvoudige maar toch opvallende keuze van haar was om dagelijks een wikkelrok in typische afrikaanse stof te dragen. Ze wilde zoveel mogelijk uitreiken naar de gewone mensen en het dragen 

van zo’n rok bleek een simpele maar cruciale stap daarin.

Om mijn meter te eren en haar overlijden een plaats te kunnen geven, vatte ik na een negental maanden het plan op om een creatief project te lanceren. Ik besloot stijlvolle wall hangings te maken van de mooie Afrikaanse stoffen waarvan zij rokken of blousen droeg. 

Voor ons kleurrijk, vrolijk en exotisch, voor haar een teken van verbinding en gelijk-waardigheid.

Uit de collectie stijlvolle wandkleden selecteerde ik een reeks die ik

gebruikte als basis om er postkaarten van te maken. 

Met de opbrengst van die verkoop probeer ik de gemeenschap in Batouri te blijven steunen. 

Het aspect van reizen en beleven vormt een rode draad in mijn creatie-

processen, dus trok ik er in juni 2022 opnieuw op uit en hervatte ik mijn trektocht van aan de Antwerpse Bourla tot het vredige klooster van de Zusters van Liefde in Heule.

Ik maakte de tocht nu niet alleen maar nodigde elke dag een andere compagnon de route uit. 

In mijn rugzak hield ik naast een boek ook ruimte voor een selectie Afrikaanse wimpels. Elke dag mocht mijn stapgast een ontwerp kiezen dat we als symbolisch eerbetoon met ons meedroegen. Onderweg nodigde ik mijn gasten uit om er een mooie compostie mee te vormen in het zomerse Vlaamse landschap.

Co-creatie verbindt immers. 

Het affichebeeld voor de expo illustreert dit.

Deze tentoonstelling is een eerbetoon aan begeestering, bevlogenheid en passie. 

Vijf jaar na het overlijden van mijn inspirator - die mijn meter ongetwijfeld voor me was - toon ik opgetogen de vruchten van een innerlijk proces en bevind ik me weer wat verder op weg naar mijn dharma.